Dzisiaj wrzucę na ruszt windowsa 7. Zapewne w necie znajduje się więcej informacji na ten temat (jak również obrazki :D ).
Zalety Windows 7:
- jądro podobne do visty
- poprawiona obsługa sterowników względem visty
- poprawiona kontrola bezpieczeństwa (UAC) - ale nadal dalego do ideału (takim ideałem był dla mnie zawsze program Tiny Personal Firewall)
- w końcu Microsoft pomyślał o użytkownikach i poprawił interfejs użytkownika zamiast marnować czas na ładny jego wygląd
Wady Windows 7:
- większe wymagania niż XP (kwestia sporna)
- zapewne cena
- ikonki w tray'u doprowadzają mnie do wściekłości
Czy warto? TAK :)
Monday, June 1, 2009
Sunday, April 5, 2009
Dobra rada
Czytając dzisiaj dokumentację wpadłem na proste stwierdzenie - proste, ale bardzo wartościowe:
Jeśli spodziewasz się wyjątku - obsłuż przyczynę a nie wyjątek.
Jeśli spodziewasz się wyjątku - obsłuż przyczynę a nie wyjątek.
Sunday, March 15, 2009
Co mnie wkurza w systemie plików
Witam,
Dzisiaj chciałbym napisać, co mi nie odpowiada w popularnych systemach plików - mam tutaj na myśli te, z którymi się na co dzień spotykam (windows, solaris, linux - przeważnie fat,ntfs,ext2/3,reiserfs). Z tego co się orientuję, to ograniczenie leży po stronie systemu, a raczej logiki systemu plików.
Otóż chciałbym stworzyć jakąś aplikację - kod źródłowy miałby leżeć w /src. Plik główny miałby się nazywać main.src. Ale kod miałby się odwoływać do deklaracji a implementacje byłyby położone w main.src/implementacja.src.
Otóż popełniam w mojej logice 2 poważne błędy:
1) Nazwa pliku... czym ona jest?
2) Jeśli mówimy, że coś jest w jakimś większym kontenerze to jest to plik w katalogu.
Moim zdaniem dostęp logiczny do obiektu odbywający się po jego nazwie jest błędny (dobrym rozwiązaniem jest HTML, gdzie obiekty mają swoją nieunikalną nazwę i unikalny ID). To jest błąd leżący w założeniach tego, jak wyglądają systemy plików.
Błędem jest również założenie, że mogę mieć plik i katalog o tej samej nazwie - tego zrobić nie mogę. Dostęp odbywa się po nazwie (nie po ID) więc otwierając c:\windows otwieram.... no właśnie... obiekt o nazwie c:\windows.
Jak ja to widzę...
System plików powinien się składać z fizycznych "grup danych" zawierających wiele jednostek logicznych powiązanych ze sobą w jakiś użyteczny sposób. Wewnątrz takiej grupy powinny istnieć obiekty logiczne posiadające własne unikalne identyfikatory (unikalność powinna być zapewniona w obrębie jednego systemu plików, t.j. w obrębie partycji logicznej, lub też w obrębie grupy danych). Niezależnie od tego powinna istnieć struktura logiczna opisująca nasze obiekty logiczne. Powinna zawierać grupy obiektów określając je po ich identyfikatorach. Problem: Jak identyfikować grupy obiektów? Najlepiej chyba aby miały formę "tagów" przypisywanych do obiektów logicznych (tyle, że atrybut nie byłby przypisany do pliku ale plik do atrybutu).
Problem: Oznaczałoby to zupełnie nowe podejście do plików - odwołanie do kontenera danych odbywałoby się poprzez podanie unikalnego identyfikatora systemu plików(obiektów?)+identyfikatora obiektu (który jest unikalny w obrębie systemu plików). Alternatywnie możnaby się odwoływać do jakiejś grupy obiektów w celu otrzymania ich listy.
Do tego dorzućmy ochronę - system un*xowy się sprawdził - więc można tego użyć.
Zaleta: Możnaby tworzyć kilka obiektów o tych samych nazwach.
Wada: Duża ilość grup.
Wada: Nazwa obiektu musiałaby być gdzieś osobno trzymana.
Wada: Nie wspomniałem o fizycznych danych - to byłaby oddzielna warstwa.
Podsumowując:
Widzę system danych jako 3 warstwy: warstwa fizyczna (zbliżona do obecnej), warstwa logiczna trzymająca dane oraz warstwa logiczna opisująca dane.
Warstwa fizyczna:
Bloki, cylindry, sektory, itd. pogrupowane w większe grupy fizyczne. Grupowanie możnaby np. wykonać względem szybkości dostępu do danych i ryzyka utraty danych. Odwołanie do danych może się odbywać poprzez podanie ID grupy+numeru jednostki alokacji.
Warstwa logiczna odpowiedzialna za trzymanie danych:
Zależna od warstwy fizycznej.
Każdy obiekt logiczny posiada rodzica. Każdy obiekt logiczny może posiadać dzieci. Tak oto załatwiliśmy strawę kontenerów obiektów (katalogów/folderów).
Każdy obiekt posiada właściciela.
Każdy obiekt posiada opis uprawnień dla właściciela (niech to będzie x bitów).
Możnaby jeszcze dodać standardowe atrybuty trzymane w tej warstwie - chociaż to już jest ryzykowne.
Warstwa logiczna opisu danych:
Zawiera grupy z ich nazwami, właścicielami oraz uprawnieniami (x bitów). Właściciel powinien tutaj stanowić grupę użytkowników.
Zawiera listę ID obiektów logicznych powiązanych z daną grupą.
Tagi możnaby podzielić na konfigurowalne przez użytkownika oraz przypisane na stałe do obiektów (to już niestety odejście od standardowego podejścia do plików).
Potencjalne problemy:
Dane dzielone między 2 i więcej bloki logiczne/fizyczne.
Przykładowy dostęp do plików gry XYZ:
Pobierz pliki posiadające tag XYZ => lista ID.
Pobierz pliki posiadające tag 'grafika' pomiędzy otrzymanymi ID.
Pobierz zależności rodzic/dziecko obiektów i pobierz dalej dane jak w standardowo używanych systemach plików.
Przykładowe wyszukanie dokumentów przez użytkownika:
Wyszukaj pliki które są moje i które zostały ściągnięte aplikacją "przeglądarka".
Dodatkowo szukaj plików o jakiejś nazwie.
Jeśli ktoś przypadkiem to czyta to jestem ciekaw czy będą do tej wizji jakieś uwagi :)
Tuesday, December 30, 2008
Jak pisać dobre oprogramowanie?
Dziś troszkę o standardach i zasadach tworzenia dobrego oprogramowania. Zadziwiające jak niewielu ludzi je zna.
- Jeśli używasz daty - zawsze używaj formatu daty zgodnego z ISO-8601. Jeśli nie znasz normy to nie wiesz jak zapisywać daty. Norma podaje również powody dla których należy z niej korzystać. I jest międzynarodowa. Po prostu - przeczytaj, ucz się i nie popełniaj błędów które inni popełnili.
- Jeśli tworzysz programowanie w językach wysokiego poziomu - używaj wzorców projektowych. Nie wiesz czym one są? To jakby zasady gramatyczne. Możesz znać litery nie umiejąc pisać. Możesz nawet umieć pisać nie znając gramatyki/ortografii (i robić błędy). Możesz też używać wzorców programistycznych/projektowych.
- Myślisz że wiesz coś na pewno? Poczytaj standardy - zapewne zmienisz zdanie. Poczytaj standardy - warto.
- Jeśli coś robisz - staraj się to robić dobrze. Nie najlepiej jak jest to możliwe - ale najlepiej jak możesz w danej sytuacji.
- Myślisz że coś robisz dobrze... więc sprawdź czy ktoś nie robił tego tak samo przed tobą. I nie popełnił tych samych błędów, które właśnie zamierzasz popełnić.
- Nie traktuj tych porad jako wiedzy absolutnej - ja się ciągle uczę nowych rzeczy.
Sunday, December 21, 2008
Dynamiczne definiowanie typów w PL/SQL
Ostatnio natknąłem się na pewien paskudny problem. Chciałem zdefiniować procedurę korzystającą z DBMS_UTILITY.FORMAT_CALL_STACK. Ta funkcja stworzona przez Oracle zwraca typ VARCHAR2(2000) (przynajmniej tak mi się wydaje). Zgodnie z dokumentacją Oracle tak ma właśnie być.
A teraz zastanówmy się nad definicją typów jakiej powinno się używać w PL/SQL:
nazwa tabela.kolumna%TYPE;
Zapewnia to elastyczność jeśli typ tabela.kolumna się zmieni (np. zmienimy go z VARCHAR2(10) na CLOB). Ale... przecież nie wiemy jak się odwołać do tego typu - Oracle nie daje nam tej informacji!
Wniosek: Kod Oracle nie jest elastyczny. Każdy programista PL/SQL jest skazany na nieelastyczność ponieważ korzysta z nieelastycznej bazy danych.
Reklamy na gazeta.pl
Otwieram dzisiaj stronę portalu gazeta.pl i co widzę? Nic nie widzę. Poza reklamami zasłaniającymi mi cały ekran. Całe szczęście, że moja przeglądarka nie wyświetla flasha - bo wtedy nie mógłbym nic zrobić przez kilka sekund zanim reklamy się załadują...
Brawo gazeta.pl.
Gadu-gadu kiedyś też tak robiło - pamiętam płacze współpracowników "mój komputer nie działa" i po kilku resetach komputera "to jakaś reklama gadu się wyświetla i zabija komputer" :)
Friday, November 14, 2008
Oracle, cz. 3
Wygląda na to, że w ciągu niespełna 6 miesięcy zostałem zakwalifikowany do rangi speca od oracla. Nie wiem czy cieszyć się że jestem taki cudowny (i skromny), czy też płakać że poziom innych ludzi jest taki niski.
Na dzisiaj kilka praktycznych porad dotyczących nazewnictwa zmiennych w PL/SQL (best practices for PL/SQL).
W PL/SQL często tworzymy kod, który jest zawiły. I tworzymy go jeszcze bardziej zawiłym. Dzieje się tak dlatego, że jest to język najwyraźniej stworzony przez nie-programistów (chociaż programiści też mieli w przy spory udział). Spotkałem się z kilkoma konwencjami, ale mi najbardziej przypadły do gustu następujące:
l_* : zmienne lokalne
g_* : zmienne zdefiniowane na poziomie paczki (głównym poziomie kodu)
c_* : stałe
*_curh : uchwyty do kursorów (gdy używam DBMS_SQL)
*_cur : kursory
*_i : iteratory (przy niejawnym ich tworzeniu, tj. FOR zmienna_i IN 1..10 LOOP NULL; END LOOP;)
*_ri : iteratory wierszowe - jak wyżej ale dla listy typu "select", gdzie obiekt jest typu %ROWTYPE
*_str : jeśli mam zmienne typu VARCHAR2 i chcę dodatkowo oznaczyć, że są to stringi
Słowa kluczowe piszę zawsze kapitalikami (tj. wielkimi literami).
Nazwy zmiennych staram się pisać małymi literami.
Nazwy kolumn, table, itp. staram się zaczynać wielką literą i używać tzw. "Camel Notation".
Przez pewien czas starałem się używać wielkich liter do oznaczenia wszystkiego, co jest dla mojego kodu "zewnętrzne". Ta zasada sprawdza się do momentu, gdy coś "zewnętrznego" staje się naszą implementacją, lub coś naszego wyrzucamy na zewnątrz.
Procedury, wyjątki, funkcje - nie mają żadnych przedrostków ani przyrostków. Ich nazwa ma tłumaczyć co robią.
Komentarze: Pisz jak chcesz ale zawsze komentuj dlaczego, nigdy "jak".
Na dzisiaj kilka praktycznych porad dotyczących nazewnictwa zmiennych w PL/SQL (best practices for PL/SQL).
W PL/SQL często tworzymy kod, który jest zawiły. I tworzymy go jeszcze bardziej zawiłym. Dzieje się tak dlatego, że jest to język najwyraźniej stworzony przez nie-programistów (chociaż programiści też mieli w przy spory udział). Spotkałem się z kilkoma konwencjami, ale mi najbardziej przypadły do gustu następujące:
l_* : zmienne lokalne
g_* : zmienne zdefiniowane na poziomie paczki (głównym poziomie kodu)
c_* : stałe
*_curh : uchwyty do kursorów (gdy używam DBMS_SQL)
*_cur : kursory
*_i : iteratory (przy niejawnym ich tworzeniu, tj. FOR zmienna_i IN 1..10 LOOP NULL; END LOOP;)
*_ri : iteratory wierszowe - jak wyżej ale dla listy typu "select", gdzie obiekt jest typu %ROWTYPE
*_str : jeśli mam zmienne typu VARCHAR2 i chcę dodatkowo oznaczyć, że są to stringi
Słowa kluczowe piszę zawsze kapitalikami (tj. wielkimi literami).
Nazwy zmiennych staram się pisać małymi literami.
Nazwy kolumn, table, itp. staram się zaczynać wielką literą i używać tzw. "Camel Notation".
Przez pewien czas starałem się używać wielkich liter do oznaczenia wszystkiego, co jest dla mojego kodu "zewnętrzne". Ta zasada sprawdza się do momentu, gdy coś "zewnętrznego" staje się naszą implementacją, lub coś naszego wyrzucamy na zewnątrz.
Procedury, wyjątki, funkcje - nie mają żadnych przedrostków ani przyrostków. Ich nazwa ma tłumaczyć co robią.
Komentarze: Pisz jak chcesz ale zawsze komentuj dlaczego, nigdy "jak".
Subscribe to:
Posts (Atom)